Wat kun je ermee?

Mediation is een zeer effectieve methode van conflictoplossing als er aan een paar voorwaarden wordt voldaan:

• De juiste partijen moeten aan tafel zitten; men moet zaken kunnen doen en afspraken kunnen maken. Een mediation bijvoorbeeld tussen een medewerker en een P&O-er ligt niet voor de hand als die medewerker een conflict heeft met zijn baas of een collega. In de overheidssfeer zit hier wel een probleem. Voor veel situaties is een besluit nodig van bijvoorbeeld B&W of de gemeenteraad, terwijl een wethouder of ambtenaar als partij optreedt. Er zullen duidelijke afspraken gemaakt moeten worden hoe men hier mee omgaat. (Een voorbeeld uit begin 2005: een groepje ministers had afspraken gemaakt met de bouwondernemers over de afwikkeling van de bouwfraude; het voltallige kabinet verwierp het onderhandelingsresultaat.)
• Partijen moeten echt bereid zijn om tot oplossingen te komen. Dat is soms een probleem omdat men probeert alleen maar een spelletje te spelen. De mediator zal hier zeer alert op moeten zijn. Het behoort tot zijn vakmanschap om zo’n houding door te prikken.
• Partijen moeten zich echt inspannen om resultaten te bereiken. Rustig achterover leunen is er niet bij. De mediator zal er op toezien dat er sprake is van een gelijkwaardige inspanning van de partijen.
• Er moet sprake zijn van een zekere mate van wederzijdse afhankelijkheid. Als er sprake is van een éénmalig contact (bijvoorbeeld tussen een passagier en een trambestuurder) dan is mediation niet aan de orde. Bij bijvoorbeeld echtgenoten, buren, arbeidsrelaties is er natuurlijk wel sprake van een wederzijdse afhankelijkheid.
• De mediator moet ook echt vakbekwaam zijn. Voor de partijen is dan ook van belang dat zij zich er van overtuigen dat zij zaken doen met een vakman/vakvrouw. Daarbij is "de chemie" tussen mediator en partijen ook een factor van betekenis.